Żubry są hodowane w Pszczynie od kilkudziesięciu lat. Do tej pory miejsce ich bytowania było niedostępne dla zwiedzających – brakowało infrastruktury umożliwiającej bezpieczne poruszanie się turystów po terenie rezerwatu, z drugiej strony izolacja rezerwatu przyczyniała się do zachowania stada w bardzo dobrej kondycji zdrowotnej.
W lasach pszczyńskich żubry pojawiły się w połowie XIX wieku kiedy to książę pszczyński otrzymał je w darze od cara Rosji Aleksandra II. Początkowo pojawiało się wiele trudności hodowlanych.
Żubry były atrakcją tych terenów do wybuchu I wojny światowej, wtedy ich liczba wynosiła ok 74 sztuki, później nastąpił gwałtowny spadek liczebności stada do 3 sztuk. Dzięki powołaniu Towarzystwa ochrony żubra wzbogacono stado o nowe sztuki i powoli odbudowano jego liczebność.
Po II wojnie światowej część żubrów pszczyńskich przeniesiono do Puszczy Białowieskiej, gdyż tamtejsze stado wyginęło.
Ministerstwo dozór nad rezerwatem przyznało Lasom Państwowym, a że leży on na terenie Puszczy Pszczyńskiej z 1 stycznia 1998 r. gospodarzem rezerwatu “Żubrowisko” zostało Nadleśnictwo Pszczyna.
Zagroda “Pszczyńskie żubry” jest pierwszym w Polsce południowej ośrodkiem edukacji ekologicznej. Sąsiaduje z zamkniętym rezerwatem, który od końca drugiej wojny światowej nigdy nie został udostępniany dla zwiedzających. Żubry znajdują się pod ścisłą ochroną, decyzję o odstrzale może podejmować wyłącznie minister środowiska. Ochrona żubra ma swoje początki już w czasach panowania Zygmunta Starego.
W zagrodzie w Pszcynie turyści mogą podziwiać siedem żubrów wybranych spośród 40, które zamieszkują tamtejsze lasy. Najstarszy osobnik Plawiant ma osiem lat, zaś najmłodszy jest jeszcze cielakiem. Żubry przebywają na 10 ha łąk i lasów.